وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، كَانَ يَمُرُّ بَيْنَ يَدَىْ بَعْضِ الصُّفُوفِ وَالصَّلاَةُ قَائِمَةٌ . قَالَ مَالِكٌ وَأَنَا أَرَى ذَلِكَ وَاسِعًا إِذَا أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ وَبَعْدَ أَنْ يُحْرِمَ الإِمَامُ وَلَمْ يَجِدِ الْمَرْءُ مَدْخَلاً إِلَى الْمَسْجِدِ إِلاَّ بَيْنَ الصُّفُوفِ .
Molikka yetib kelishicha, Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu) namoz qoim boʻlib turgan holda baʼzi saflarning oldidan oʻtar edi. Molik aytdi: «Men buni — namozga iqomat aytilib, imom takbir aytganidan soʻng, kishiga masjidga saflar orasidan boshqa kirish yoʻli topilmasa — keng (joiz) deb bilaman.»