وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نُعَيْمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُجْمِرِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ ثُمَّ جَلَسَ فِي مُصَلاَّهُ لَمْ تَزَلِ الْمَلاَئِكَةُ تُصَلِّي عَلَيْهِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ فَإِنْ قَامَ مِنْ مُصَلاَّهُ فَجَلَسَ فِي الْمَسْجِدِ يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ لَمْ يَزَلْ فِي صَلاَةٍ حَتَّى يُصَلِّيَ .
Nuaym ibn Abdulloh al-Mujmirdan rivoyat qilinishicha, u Abu Hurayra (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdi: «Biringiz namoz oʻqib, soʻng namoz oʻqigan joyida oʻtirsa, farishtalar unga: ‹Allohim, uni magʻfirat qil, Allohim, unga rahm qil›, deb salavot aytib turadilar. Agar u namoz oʻqigan joyidan turib, masjidda namozni kutib oʻtirsa, namoz oʻqiguniga qadar namozdadir.»