وَعَنْهَا قَالَتْ: أَفَاضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ آخِرِ يَوْمِهِ حِينَ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى مِنًى فَمَكَثَ بِهَا لَيَالِيَ أَيَّامِ التَّشْرِيقِ يَرْمِي الْجَمْرَةَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ كُلَّ جَمْرَةٍ بِسَبْعِ حَصَيَاتٍ يُكَبِّرُ مَعَ كُلِّ حَصَاةٍ وَيَقِفُ عِنْدَ الْأُولَى وَالثَّانِيَةِ فَيُطِيلُ الْقِيَامَ وَيَتَضَرَّعُ وَيَرْمِي الثَّالِثَةَ فَلَا يَقِفُ عِنْدَهَا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ (qurbonlik kuni) oxirgi kunining oxirida, peshin namozini oʻqiganlaridan soʻng ifoza tavofini qildilar. Soʻngra Minoga qaytdilar va u yerda tashriq kunlari kechalarida toʻxtadilar. Quyosh ogʻib (zavolga yetganda) jamralarga tosh otar edilar, har bir jamraga yetti tosh otib, har bir tosh bilan takbir aytar edilar. Birinchi va ikkinchi (jamra)da toʻxtab, uzoq qiyomda turib, tazarru qilar (yolvorib duo qilar) edilar. Uchinchi (jamra)ga tosh otib, uning oldida toʻxtamas edilar.