وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُؤْتَى بِالرَّجُلِ الْمُتَوَفَّى عَلَيْهِ الدِّينُ فَيَسْأَلُ: «هَلْ تَرَكَ لِدَيْنِهِ قَضَاءً؟» فَإِنْ حُدِّثَ أَنَّهُ تَرَكَ وَفَاءً صَلَّى وَإِلَّا قَالَ لِلْمُسْلِمِينَ: «صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ» . فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْفُتُوحَ قَامَ فَقَالَ: «أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَمَنْ تُوفِّيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَتَرَكَ دينا فعلي قَضَاؤُهُ وَمن ترك فَهُوَ لوَرثَته»
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺning oldiga — ustida qarz boʻ lgan — vafot etgan kishi keltirilar edi; u zot: «U oʻ z qarzi (toʻ lovi) uchun (yetadigan) ortiqcha (mol) qoldirdimi?» deb soʻrar edilar. Agar unga — u (qarzini) qoplaydigan (mol) qoldirgan deyilsa, u zot (janoza) namozini oʻqir edilar; aks holda, musulmonlarga: «Sherikingizga (oʻ zlaringiz) namoz oʻqinglar» der edilar. Alloh u zotga fathlarni (gʻ alabalarni) ochgach, u zot: «Men moʻminlarga — oʻ z jonlaridan (ham) haqliroqman; bas, moʻminlardan kim vafot etib, qarz qoldirsa, uni qoplash — mening zimmamda; kim mol qoldirsa, u — vorislariniki» dedilar.