وَعَن رَافع بن عَمْرو الْغِفَارِيّ قَالَ: كُنْتُ غُلَامًا أَرْمِي نَخْلَ الْأَنْصَارِ فَأُتِيَ بِيَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «يَا غُلَامُ لِمَ تَرْمِي النَّخْلَ؟» قُلْتُ: آكُلُ قَالَ: «فَلَا تَرْمِ وَكُلْ مِمَّا سَقَطَ فِي أَسْفَلِهَا» ثُمَّ مَسَحَ رَأْسَهُ فَقَالَ: «اللَّهُمَّ أَشْبِعْ بَطْنَهُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ
Abu Rofiʼ ibn Amr al-Gʻiforiyning amakisi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bola edim. Ansorlarning xurmo daraxtlariga tosh otardim. Shunda meni Nabiy ﷺ huzurlariga olib kelishdi. U zot: «Ey bola, nega xurmo daraxtlariga tosh otasan?» dedilar. Men: «Yeyish uchun», dedim. U zot: «Xurmo daraxtlariga tosh otma, balki uning tagiga tushganidan ye», dedilar. Soʻng boshimni siladilar va: «Allohim, uning qornini toʻydirgin», dedilar.