وَعَنْ جَابِرٍ: قَالَ: كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ فَلَمَّا قَفَلْنَا كُنَّا قَرِيبًا مِنَ الْمَدِينَةِ قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي حَدِيثُ عَهْدٍ بعرس قَالَ: «تَزَوَّجْتَ؟» قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: «أَبِكْرٌ أَمْ ثَيِّبٌ؟» قُلْتُ: بَلْ ثَيِّبٌ قَالَ: «فَهَلَّا بِكْرًا تلاعبها وتلاعبك» . فَلَمَّا قدمنَا لِنَدْخُلَ فَقَالَ: «أَمْهِلُوا حَتَّى نَدْخُلَ لَيْلًا أَيْ عشَاء لكَي تمتشط الشعثة وتستحد المغيبة»
(Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi:) Biz Paygʻambar ﷺ bilan (birga) bir gʻ azotda edik. Biz (jangdan) qaytib, Madinaga yaqinlashganimizda, men sekin yuradigan bir tuyamda (uni haydab) shoshildim. Ortimdan bir otliq menga yetib keldi va — oʻ zida boʻ lgan bir nayza (anaza) bilan — tuyamni turtdi (niqtadi); shunda tuyam — sen tuyalardan koʻ rgan eng yaxshi (yurish) kabi — yura boshladi. Men oʻ girildim — birdan u Rasululloh ﷺ edilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, men yangi uylangan (kuyov)man» dedim. U zot: «Uylandingmi?» dedilar. Men: «Ha» dedim. U zot: «Bokira (qiz)gami yoki tul (beva)gami?» dedilar. Men: «Yoʻq, tul (beva)ga» dedim. U zot: «(Nega) bir bokira (qiz olmading) — sen u bilan, u sen bilan oʻ ynashar eding-ku?» dedilar. (Jobir:) Biz (Madinaga) yetib kelganimizda, (uyga) kirmoqchi boʻ ldik. U zot: «Kechasi — yaʼni xufton (payti) — kirguningizgacha sabr qilinglar; toki sochi toʻ zigan (ayol) taransin, (eri) gʻ oyib boʻ lgan (ayol) (badanini) tozalasin» dedilar.