وَعَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ: رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ امْرَأَةً فَأَعْجَبَتْهُ فَأَتَى سَوْدَةَ وَهِيَ تَصْنَعُ طِيبًا وَعِنْدَهَا نِسَاءٌ فَأَخْلَيْنَهُ فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ قَالَ: «أَيُّمَا رَجُلٍ رَأَى امْرَأَةً تُعْجِبُهُ فَلْيَقُمْ إِلَى أَهْلِهِ فَإِنَّ مَعَهَا مثل الَّذِي مَعهَا» . رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir ayolni koʻrib, u u zotga yoqib qoldi. Shunda u zot Savdaning oldiga keldilar, u atr tayyorlayotgan edi va yonida ayollar bor edi. Ular u zotni yolgʻiz qoldirdilar, u zot hojatlarini ravo qildilar. Soʻngra: «Qaysi bir kishi oʻziga yoqadigan ayolni koʻrsa, ahli (xotini) oldiga borsin, chunki uning yonida ham u ayolda boʻlgan narsaning oʻxshashi bordir», dedilar. Dorimiy rivoyat qilgan.