عَن الرّبيع بنت معوذ بن عَفْرَاءَ قَالَتْ: جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ حِينَ بُنِيَ عَلَيَّ فَجَلَسَ عَلَى فِرَاشِي كمجلسك مني فَجعلت جويرات لَنَا يَضْرِبْنَ بِالدُّفِّ وَيَنْدُبْنَ مَنْ قُتِلَ مِنْ آبَائِي يَوْمَ بَدْرٍ إِذْ قَالَتْ إِحْدَاهُنَّ: وَفِينَا نَبِيٌّ يَعْلَمُ مَا فِي غَدٍ فَقَالَ: «دَعِي هَذِهِ وَقُولِي بِالَّذِي كُنْتِ تَقُولِينَ» . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
(Xolid ibn Zakvon aytdi:) Ar-Rubayyiʼ bint Muavviz ibn Afroʼ aytdi: «Paygʻambar ﷺ — men bilan (toʻ y) qurilgan (zifofga kirilgan) paytda — kelib (kirdilar) va — sening mendan (mana shu) oʻ tirishingdek — mening toʻ shagimga oʻ tirdilar. Bizning baʼzi joriyalarimiz childirma (duff) chalib, Badr kuni oʻ ldirilgan otalarimni (marsiya bilan) yodlay boshladi. Shu payt ulardan biri: ‹Bizning ichimizda ertangi kunda (boʻ ladigan)ni biladigan bir Paygʻambar (ham) bor› dedi. U zot: ‹Bu (gap)ni qoldir (aytma); (avval) sen aytayotgan (oddiy)ni ayt› dedilar».