وَعَنْهُ قَالَ: إِنَّ رَجُلًا أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: " إِن لي جَارِيَةً هِيَ خَادِمَتُنَا وَأَنَا أَطُوفُ عَلَيْهَا وَأَكْرَهُ أَنْ تَحْمِلَ فَقَالَ: «اعْزِلْ عَنْهَا إِنْ شِئْتَ فَإِنَّهُ سَيَأْتِيهَا مَا قُدِّرَ لَهَا» . فَلَبِثَ الرَّجُلُ ثمَّ أَتَاهُ فَقَالَ: إِن الْجَارِيَة قد حبلت فَقَالَ: «قَدْ أَخْبَرْتُكَ أَنَّهُ سَيَأْتِيهَا مَا قُدِّرَ لَهَا» . رَوَاهُ مُسلم
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Mening bir choʻrim bor, u bizning xizmatkorimiz va suv tashuvchimizdir. Men unga yaqinlik qilaman, biroq uning homilador boʻlishini xohlamayman», dedi. U zot: «Xohlasang, undan azl qilgin (maniyingni tashqariga toʻkkin), ammo unga taqdir qilingan narsa baribir keladi», dedilar. Soʻng u kishi (bir muddat) toʻxtab, keyin u zotning huzurlariga kelib: «Choʻri homilador boʻlib qoldi», dedi. Shunda u zot: «Men senga unga taqdir qilingan narsa baribir kelishini aytgan edim-ku», dedilar.