وَعَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الْأَنْصَارِيِّ قَالَ: كَانَ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ يُكْنَى أَبَا شُعَيْبٍ كَانَ لَهُ غُلَامٌ لَحَّامٌ فَقَالَ: اصْنَعْ لِي طَعَامًا يَكْفِي خَمْسَةً لَعَلِّي أَدْعُو النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَامِسَ خَمْسَةٍ فَصَنَعَ لَهُ طعيما ثمَّ أتها فَدَعَاهُ فَتَبِعَهُمْ رَجُلٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا أَبَا شُعَيْبٍ إِنَّ رَجُلًا تَبِعَنَا فَإِنْ شِئْتَ أَذِنْتَ لَهُ وَإِنْ شِئْتَ تركته» . قَالَ: لَا بل أَذِنت لَهُ
(Abu Masʼud al-Ansoriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Ansorlardan Abu Shuayb deb kunya (laqab) qoʻ yilgan bir kishi bor edi; uning qassob (goʻshtfurush) bir xizmatkori bor edi. U Paygʻambar ﷺ(ning oldiga) keldi — u zot ashobi orasida edilar; u Paygʻambar ﷺning yuzlarida ochlikni (tanib) bildi. U oʻ z qassob xizmatkorining oldiga borib: «Menga beshga yetadigan taom tayyorla — men Paygʻambar ﷺni beshning beshinchisi (qilib, besh kishi) chaqirsam kerak» dedi. (Xizmatkor) unga oz (kamtarona) taom tayyorladi; soʻng u (Abu Shuayb) u zotning oldiga kelib, uni chaqirdi. Ularga bir kishi ergashdi. Paygʻambar ﷺ: «Ey Abu Shuayb, bir kishi bizga ergashdi; agar xohlasang, unga izn ber; agar xohlasang, uni qoldir (qaytar)» dedilar. U: «Yoʻq, balki men unga izn berdim» dedi.