وَعَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ وَزَيْنَبَ بِنْتِ جحش عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا يَحِلُّ لِامْرَأَةٍ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ تُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ إِلَّا عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا»
(Zaynab bint Abu Salama (Humayd ibn Nofiʼga bu uchta hadisni) xabar berdi:) Men Ummu Habiba(ning) — Paygʻambar ﷺning zavjasining — oldiga, uning otasi Abu Sufyon ibn Harb vafot etgan paytda, kirdim. Ummu Habiba — ichida sariqlik (xaluq yoki boshqa) boʻ lgan xushboʻ ylik (atir) soʻrab, undan bir joriyaga surdi, soʻng oʻ z yuzlariga (yonoqlariga) tegizdi, soʻng: «Allohga qasamki, mening atirga hojatim yoʻq; faqat men Rasululloh ﷺni: ‹Allohga va oxirat kuniga iymon keltiradigan bir ayolga — bir oʻ likka uch kechadan ortiq motam tutishi halol emas; magar er (uchun) — toʻ rt oy-u oʻ n (kun)› deb aytayotganlarini eshitganman» dedi.