وَعَن أُمِّ سلمَةَ قَالَتْ: دَخَلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ تُوُفِّيَ أَبُو سَلَمَةَ وَقَدْ جعلتُ عليَّ صَبِراً فَقَالَ: «مَا هَذَا يَا أُمَّ سَلَمَةَ؟» . قُلْتُ: إِنَّمَا هُوَ صَبِرٌ لَيْسَ فِيهِ طِيبٌ فَقَالَ: «إِنَّهُ يَشُبُّ الْوَجْهَ فَلَا تَجْعَلِيهِ إِلَّا بِاللَّيْلِ وَتَنْزِعِيهِ بِالنَّهَارِ وَلَا تَمْتَشِطِي بِالطِّيبِ وَلَا بِالْحِنَّاءِ فَإِنَّهُ خضاب» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Umm Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abu Salama vafot etganida Rasululloh ﷺ mening huzurimga kirdilar, men koʻzimga sabr (aloe) qoʻygan edim. U zot: «Bu nima, ey Umm Salama?» dedilar. Men: «Bu shunchaki sabr, ey Rasululloh, unda xushboʻy narsa yoʻq», dedim. U zot: «U yuzni yorqin qiladi, shuning uchun uni faqat kechasi qoʻygin va xushboʻy narsa bilan ham, xina bilan ham sochingni taramagin, chunki u boʻyoqdir», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, nima bilan taray?» dedim. U zot: «Sidr bilan, uni boshingga surtgin», dedilar.