وَعَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ: كَانَ يُؤْتَى بِالشَّارِبِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِمْرَةِ أَبِي بَكْرٍ وَصَدْرًا مِنْ خِلَافَةِ عُمَرَ فَنَقُومُ عَلَيْهِ بِأَيْدِينَا وَنِعَالِنَا وَأَرْدِيَتِنَا حَتَّى كَانَ آخِرُ إِمْرَةِ عُمَرَ فَجَلَدَ أَرْبَعِينَ حَتَّى إِذَا عَتَوْا وَفَسَقُوا جَلَدَ ثَمَانِينَ. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Rasululloh ﷺ davrida, Abu Bakrning amirligida va Umar xalifaligining boshlarida bizning oldimizga (xamr) ichgan kishi keltirilar edi; biz unga qoʻllarimiz, kovushlarimiz va ridolarimiz bilan turardik (urardik). Umar xalifaligining oxirida esa u qirq (darra) urdi; (odamlar) haddan oshib, fisq qilganlarida esa saksan (darra) urdi.