وَعَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا تَسْتَعْمِلُنِي؟ قَالَ: فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى مَنْكِبِي ثُمَّ قَالَ: «يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ ضَعِيفٌ وَإِنَّهَا أَمَانَةٌ وَإِنَّهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ خِزْيٌ وَنَدَامَةٌ إِلَّا مَنْ أَخَذَهَا بِحَقِّهَا وَأَدَّى الَّذِي عَلَيْهِ فِيهَا» . وَفِي رِوَايَةٍ: قَالَ لَهُ: «يَا أَبَا ذَرٍّ إِنِّي أَرَاكَ ضَعِيفًا وَإِنِّي أُحِبُّ لَكَ مَا أُحِبُّ لِنَفْسِي لَا تَأَمَّرَنَّ عَلَى اثْنَيْنِ وَلَا تَوَلَّيَنَّ مَالَ يَتِيمٍ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh! Meni ishga (mansabga) tayinlamaysizmi?» dedim. (Abu Zar) dedi: Shunda u zot qoʻllari bilan yelkamga urib, soʻng: «Ey Abu Zar, sen zaifsan, u (amirlik) esa omonatdir va u qiyomat kuni xorlik hamda nadomat boʻladi; faqat uni haqqi bilan olib, undagi zimmasidagi (vazifa)ni ado etgan kishidan boshqasi uchun», dedilar.