عَن عَوْنٍ قَالَ: قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ: مَنْهُومَانِ لَا يَشْبَعَانِ صَاحِبُ الْعِلْمِ وَصَاحِبُ الدُّنْيَا وَلَا يَسْتَوِيَانِ أَمَّا صَاحِبُ الْعِلْمِ فَيَزْدَادُ رِضًى لِلرَّحْمَنِ وَأَمَّا صَاحِبُ الدُّنْيَا فَيَتَمَادَى فِي الطُّغْيَانِ. ثُمَّ قَرَأَ عَبْدُ اللَّهِ (كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى) قَالَ وَقَالَ الْآخَرُ (إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عباده الْعلمَاء. رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Ikki ochkoʻz toʻymaydi: ilm sohibi va dunyo sohibi. Ammo ular teng emas: ilm sohibi Rahmonning roziligini ziyoda qiladi, dunyo sohibi esa tugʻyonda davom etaveradi». Soʻng Abdulloh {Yoʻq-yoʻq! Albatta, inson tugʻyon qilur. Oʻzini boy koʻrgani uchun} (Alaq surasi 6-7) oyatini oʻqidi. Soʻng boshqa oyatni: {Albatta, Allohdan bandalari ichida faqat olimlargina qoʻrqur} (Fotir surasi 28), deb tilovat qildi. Doramiy rivoyat qilgan.