وَعَن سعدٍ قَالَ: مَرِضْتُ مَرَضًا أَتَانِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُنِي فَوَضَعَ يَدَهُ بَيْنَ ثَدْيِيَّ حَتَّى وَجَدْتُ بَرْدَهَا عَلَى فُؤَادِي وَقَالَ: «إِنَّكَ رجلٌ مفْؤودٌ ائْتِ الْحَارِثَ بْنَ كَلَدَةَ أَخَا ثَقِيفٍ فَإِنَّهُ رجل يتطبب فليأخذ سبع تمرات منم عَجْوَةِ الْمَدِينَةِ فَلْيَجَأْهُنَّ بِنَوَاهُنَّ ثُمَّ لِيَلُدَّكَ بِهِنَّ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bir kasallikka chalindim. Rasululloh ﷺ meni koʻrgani keldilar va qoʻllarini koʻkraklarim orasiga qoʻydilar, hatto uning salqinligini yuragimda sezdim. Soʻng u zot: «Sen yuragi kasal kishisan. Saqif (qabilasi)dan boʻlgan Horis ibn Kaladaning oldiga borgin, chunki u tabobat qiladigan kishidir. U Madinaning ajva xurmosidan yettita olib, ularni danaklari bilan ezsin, soʻng u bilan sening ogʻzingga (dori) quysin», dedilar.