وَعَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي رَهْطٍ مِنْ مُزَيْنَةَ فَبَايَعُوهُ وَإِنَّهُ لَمُطْلَقُ الْأَزْرَارِ فَأَدْخَلْتُ يَدِي فِي جَيْبِ قَمِيصِهِ فَمَسِسْتُ الْخَاتم. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
(Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Ashʼariylardan bir guruh (kishi) bilan Paygʻambar ﷺning oldilariga — u zotdan (bizga) ulov soʻrash uchun — keldim. U zot: «Allohga qasamki, men sizlarni ulovga mindirmayman; menda sizlarni mindiradigan (ulov) ham yoʻq», dedilar. Soʻng biz Alloh xohlagancha (bir muddat) turdik; keyin (u zotga) oʻrkachlari oppoq uchta tuya keltirildi va u zot bizni ularga mindirdilar. Biz joʻnab ketganimizda, biz — yoki baʼzilarimiz: «Allohga qasamki, bizga baraka berilmaydi; biz Paygʻambar ﷺning oldilariga ulov soʻrab kelgan edik, u zot bizni mindirmaslikka qasam ichdilar, soʻng (baribir) mindirdilar. Bizni Paygʻambar ﷺning oldilariga (qaytib) olib boringlar, biz u zotga (qasamlarini) eslataylik», dedik. Bas, u zotning oldilariga keldik. U zot: «Sizlarni men mindirganim yoʻq; balki Alloh sizlarni mindirdi. Allohga qasamki, men — inshaalloh — biror narsaga qasam ichsam-u, soʻng undan boshqasini yaxshiroq deb koʻrsam, albatta qasamim (uchun) kaffora toʻlab, yaxshiroq boʻlganini qilaman» — yoki: «yaxshiroq boʻlganini qilib, qasamim (uchun) kaffora toʻlayman», dedilar.