وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْخُذُ مِنْ لِحْيَتِهِ مِنْ عَرْضِهَا وَطُولِهَا. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ
Amr ibn Shuayb otasidan, u esa bobosidan rivoyat qiladi: Nabiy ﷺ soqollarining eni va boʻyidan olib turar edilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir. Men Muhammad ibn Ismoilning shunday deganini eshitdim: Umar ibn Horun muqorib ul-hadisdir (hadisi oʻrtamiyona qabul qilingan); uning isnodi asli boʻlmagan yoki u yolgʻiz oʻzi rivoyat qilgan birorta hadisini bilmayman, magar shu hadisni — «Nabiy ﷺ soqollarining eni va boʻyidan olib turar edilar». Buni faqat Umar ibn Horun rivoyatidan bilamiz, va men uning Umar ibn Horun haqida yaxshi fikrda ekanini koʻrdim. Abu Iso aytdi: Men Qutaybaning shunday deganini eshitdim: Umar ibn Horun hadis sohibi edi va u: «Iymon — soʻz va ameldir», der edi. (Qutayba) aytdi: Men Qutaybadan eshitdim, bizga Vakeʼ ibn Jarroh bir kishidan, u Savr ibn Yaziddan rivoyat qildiki, Nabiy ﷺ Toif ahliga qarshi manjaniq (toshotar) oʻrnatdilar. Qutayba aytdi: Vakeʼga: «Bu kim?» dedim. U: «Sizning sohibingiz Umar ibn Horun», dedi.