وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَا أُبَالِي مَا أَتَيْتُ إِنْ أَنَا شَرِبْتُ تِرْيَاقًا أَوْ تَعَلَّقْتُ تَمِيمَةً أَوْ قُلْتُ الشِّعْرَ مِنْ قِبَلِ نَفْسِي» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Agar men tiryoq ichsam yoki tumor osib olsam yoki oʻzimcha sheʼr aytsam, qilgan ishimdan parvo qilmaydigan kishi boʻlib qolaman». Abu Dovud aytdi: Bu Nabiy ﷺga xos boʻlgan, baʼzi qavm esa unga, yaʼni tiryoqqa ruxsat berishgan.