وَعَن عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ قَالَ: أَرْسَلَنِي أَهْلِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِقَدَحٍ مِنْ مَاءٍ وَكَانَ إِذَا أَصَابَ الْإِنْسَانَ عَيْنٌ أَوْ شَيْءٌ بَعَثَ إِلَيْهَا مِخْضَبَهُ فَأَخْرَجَتْ مِنْ شَعْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَتْ تُمْسِكُهُ فِي جُلْجُلٍ مِنْ فِضَّةٍ فَخَضْخَضَتْهُ لَهُ فَشَرِبَ مِنْهُ قَالَ: فَاطَّلَعْتُ فِي الْجُلْجُلِ فَرَأَيْت شَعرَات حَمْرَاء. رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Usmon ibn Abdulloh ibn Mavhab aytdi:) Oilam meni Ummu Salamaning oldiga kumushdan (yasalgan) — Isroil uch barmogʻini (uning kichikligini koʻrsatib) qisib (ishora qildi) — bir suv idishi bilan yubordi; uning ichida Paygʻambar ﷺning soch (tuk)laridan (bir necha tola) bor edi. Bir kishiga koʻz (tegsa) yoki biror (dard) yetsa, u oʻzining (suv solib) yuvinadigan idishini unga (Ummu Salamaga) yuborardi. Men (qoʻngʻiroqsimon) idishchaga moʻraladim va qizil (tusli, bir necha) tukni koʻrdim.