عَن مُعَاوِيَة بن الحكم قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أُمُورًا كُنَّا نَصْنَعُهَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ كُنَّا نَأْتِي الْكُهَّانَ قَالَ: «فَلَا تَأْتُوا الْكُهَّانَ» قَالَ: قُلْتُ: كُنَّا نَتَطَيَّرُ قَالَ: «ذَلِكَ شَيْءٌ يَجِدُهُ أَحَدُكُمْ فِي نَفْسِهِ فَلَا يصدَّنَّكم» . قَالَ: قُلْتُ: وَمِنَّا رِجَالٌ يَخُطُّونَ قَالَ: «كَانَ نَبِيٌّ مِنَ الْأَنْبِيَاءِ يَخُطُّ فَمَنْ وَافَقَ خَطَّهُ فَذَاك» . رَوَاهُ مُسلم
Muoviya ibn al-Hakam as-Sulamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: men: «Yo Rasululloh! Biz johiliyat davrida qiladigan baʼzi ishlarimiz bor edi: biz kohinlarga (folbinlarga) borar edik», — dedim. U zot: «Endi kohinlarga bormanglar», — dedilar. Men: «Biz badgumonlik (qush uchirib fol ochish) qilar edik», — dedim. U zot: «Bu — birovingiz oʻz koʻnglida his qiladigan bir narsa, shu sizni (biror ishdan) toʻsib qoʻymasin», — dedilar.