Mishkat al-Masabih 5573-hadis — oʻzbekcha tarjima | Hadislar

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ مَاجَ النَّاسُ بَعْضُهُمْ فِي بَعْضٍ فَيَأْتُونَ آدم فَيَقُولُونَ: اشفع لنا إِلَى رَبِّكَ فَيَقُولُ: لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِإِبْرَاهِيمَ فَإِنَّهُ خَلِيلُ الرَّحْمَنِ فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِمُوسَى فَإِنَّهُ كَلِيمُ الله فَيَأْتُونَ مُوسَى فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِعِيسَى فَإِنَّهُ رُوحُ اللَّهِ وَكَلِمَتُهُ فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِمُحَمَّدٍ فَيَأْتُونِّي فَأَقُولُ أَنَا لَهَا فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فَيُؤْذَنُ لِي وَيُلْهِمُنِي مَحَامِدَ أَحْمَدُهُ بِهَا لَا تَحْضُرُنِي الْآنَ فَأَحْمَدُهُ بِتِلْكَ الْمَحَامِدِ وَأَخِرُّ لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تشفع فَأَقُول يارب أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ انْطَلِقْ فَأَخْرِجْ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالَ شَعِيرَةٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَنْطَلِقُ فأفعل ثمَّ أَعُود فأحمده بِتِلْكَ المحامدوأخر لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ يارب أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ انْطَلِقْ فَأَخْرِجْ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ أَوْ خَرْدَلَةٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَنْطَلِقُ فَأَفْعَلُ ثُمَّ أَعُودُ فَأَحْمَدُهُ بِتِلْكَ المحامدوأخر لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ يارب أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ انْطَلِقْ فَأَخْرِجْ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ أَدْنَى أَدْنَى أَدْنَى مِثْقَالِ حَبَّةِ من خَرْدَلَةٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَخْرِجْهُ مِنَ النَّارِ فَأَنْطَلِقُ فأفعل ثمَّ أَعُود الرَّابِعَة فأحمده بِتِلْكَ المحامدوأخر لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ تُسْمَعْ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ يارب ائْذَنْ لِي فِيمَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ قَالَ لَيْسَ ذَلِكَ لَكَ وَلَكِنْ وَعِزَّتِي وَجَلَالِي وَكِبْرِيَائِي وَعَظَمَتِي لَأُخْرِجَنَّ مِنْهَا مَنْ قَالَ لَا إِلَه إِلَّا الله ". مُتَّفق عَلَيْهِ

(Maʼbad ibn Hilol al-Anaziy aytdi:) Biz — Basra ahlidan baʼzi kishilar — yigʻilib, Anas ibn Molikning oldiga bordik; oʻzimiz bilan (birga) Sobitni ham olib bordik — u biz uchun undan shafoat hadisini soʻrasin (deb). Mana, u (Anas) oʻz qasrida edi; biz unga — u zuho (chosht) namozini oʻqiyotgan paytda — toʻgʻri keldik. Bas, biz (kirishga) izn soʻradik; u bizga izn berdi — u oʻz toʻshagida oʻtirgan holda. Biz Sobitga: «Undan — shafoat hadisidan oldin — hech narsa soʻrama», dedik. Bas, u: «Ey Abu Hamza, mana bular — Basra ahlidan boʻlgan birodarlaring; senga — shafoat hadisini soʻragani — kelishdi», dedi. Shunda u (Anas): «Bizga Muhammad ﷺ (shunday) hadis aytdilar: ‹Qachon Qiyomat kuni boʻlsa, odamlar bir-birlariga (toʻlqindek) urilib (sarosimaga tushib) ketadilar; bas, ular Odamning oldiga kelib: ‹Biz uchun Robbing huzurida shafoat qil›, deydilar. U: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin sizlar Ibrohimning oldiga boringlar — chunki u Rahmonning xalili (doʻsti)dir›, deydi. Bas, ular Ibrohimning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin sizlar Musoning oldiga boringlar — chunki u Allohning kalimi (soʻzlashgan kishisi)dir›, deydi. Bas, ular Musoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin sizlar Isoning oldiga boringlar — chunki u Allohning ruhi va kalimasidir›, deydi. Bas, ular Isoning oldiga keladilar; u: ‹Men u (martaba)da emasman; lekin sizlar Muhammad ﷺning oldiga boringlar›, deydi. Bas, ular mening oldimga keladilar; men: ‹Men u (martaba)dadirman›, deyman. Bas, men Robbim huzurida (kirishga) izn soʻrayman; menga izn beriladi va U menga — hozir menga hozir boʻlmagan (yodimga kelmaydigan) — bir necha hamdlarni ilhom qiladi; men Uni oʻsha hamdlar bilan hamd aytaman va Unga sajda qilib yiqilaman. Bas: ‹Ey Muhammad, boshingni koʻtar; ayt — sening (soʻzing) eshitiladi; soʻra — beriladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi›, deyiladi. Men: ‹Yo Robbim, ummatim, ummatim!› deyman. Bas: ‹Bor-da, qalbida bir arpa (donasi) ogʻirligicha iymon boʻlgan kishini (doʻzaxdan) chiqar›, deyiladi. Bas, men borib (shunday) qilaman. Soʻng (yana) qaytib, Uni oʻsha hamdlar bilan hamd aytaman, soʻng Unga sajda qilib yiqilaman. Bas: ‹Ey Muhammad, boshingni koʻtar; ayt — eshitiladi; soʻra — beriladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi›, deyiladi. Men: ‹Yo Robbim, ummatim, ummatim!› deyman. Bas: ‹Bor-da, undan (doʻzaxdan) qalbida bir zarra yoki xardal (sapcha donasi) ogʻirligicha iymon boʻlgan kishini chiqar›, deyiladi. Bas, men borib (shunday) qilaman. Soʻng (yana) qaytib, Uni oʻsha hamdlar bilan hamd aytaman, soʻng Unga sajda qilib yiqilaman. Bas: ‹Ey Muhammad, boshingni koʻtar; ayt — eshitiladi; soʻra — beriladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi›, deyiladi. Men: ‹Yo Robbim, ummatim, ummatim!› deyman. Bas: ‹Bor-da, qalbida eng kichik, eng kichik, eng kichik bir xardal (sapcha) donasi ogʻirligicha iymon boʻlgan kishini doʻzaxdan chiqar›, deydi. Bas, men borib (shunday) qilaman›.» Bas, biz Anasning oldidan chiqqanimizda, men oʻz hamrohlarimizdan baʼzisiga: «Hasan (al-Basriy)ning oldidan oʻtsak — u Abu Xalifaning uyida (yashirinib) turibdi — u bizga Anas ibn Molik bizga aytgan (hadis)ni (ham) aytib bersa», dedim. Bas, biz uning oldiga keldik, unga salom berdik; u bizga izn berdi. Biz unga: «Ey Abu Said, biz sening birodaring Anas ibn Molikning oldidan keldik; shafoat haqida bizga aytgani kabi (hadis)ni (boshqa hech kimda) koʻrmadik», dedik. U: «Hiyh (davom etinglar)», dedi. Bas, biz unga hadisni aytdik; u mana shu joyga yetganida: «Hiyh», dedi. Biz: «(Anas) bizga bundan ortigʻini qoʻshmadi», dedik. U: «U menga — yigirma yil avval, u baquvvat (yosh) ekan — (shu hadisni) aytgan edi; bas, (qolganini) unutdimi yoki sizlar (faqat shunga) suyanib (amalni tashlab) qoʻyishingizni yoqtirmadimi — bilmayman», dedi. Biz: «Ey Abu Said, bizga (aytib) ber», dedik. Bas, u kulib: «Inson shoshqaloq (qilib) yaratilgan; men buni faqat — sizlarga aytishni istab — zikr qildim. U menga — sizlarga aytgani kabi — aytdi: ‹Soʻng men toʻrtinchi marta qaytaman-da, Uni oʻsha (hamdlar) bilan hamd aytaman, soʻng Unga sajda qilib yiqilaman. Bas: ‹Ey Muhammad, boshingni koʻtar; ayt — eshitiladi; soʻra — beriladi; shafoat qil — shafoating qabul qilinadi›, deyiladi. Men: ‹Yo Robbim, ‹La ilaha illalloh› degan kishi (haqi)da menga izn ber›, deyman. (Alloh): ‹Mening izzatim, jalolim, kibriyom va azamatim bilan (qasamki,) Men albatta undan (doʻzaxdan) ‹La ilaha illalloh› degan kishini chiqaraman›, deydi›.»