وَفِي رِوَايَة لَهُ عَن أبي سعيدٍ نَحْوَهُ إِلَّا أَنَّهُ لَمْ يَذْكُرْ " فَيَقُولُ: يَا ابْنَ آدَمَ مَا يَصْرِينِي مِنْكَ؟ " إِلَى آخِرِ الْحَدِيثِ وَزَادَ فِيهِ: " وَيَذْكُرُهُ اللَّهُ: سَلْ كَذَا وَكَذَا حَتَّى إِذَا انْقَطَعَتْ بِهِ الْأَمَانِيُّ قَالَ اللَّهُ: هُوَ لَكَ وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهِ قَالَ: ثُمَّ يَدْخُلُ بَيْتَهُ فَتَدْخُلُ عَلَيْهِ زَوْجَتَاهُ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ فَيَقُولَانِ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَاكَ لَنَا وَأَحْيَانَا لَكَ. قَالَ: فَيَقُولُ: مَا أَعْطَى أَحَدٌ مثلَ مَا أَعْطَيْت "
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta jannat ahlining martabasi eng past (quyi)si — (shunday) bir kishiki, Alloh uning yuzini doʻzaxdan jannat tomonga buradi va unga soyali bir daraxtni namoyon qiladi. U: ‹Ey Rabbim, meni mana bu daraxtga yaqinlashtir — soyasida boʻlay› deydi», dedilar. Va hadisni Ibn Masʼudning hadisi kabi keltirdi; ammo: «(Alloh): ‹Ey Bani Odam, seni mendan nima toxtatadi?›» (degandan) — hadisning oxirigacha — zikr qilmadi; va unda ziyoda (qoʻshimcha) qildi: «Alloh unga: ‹Falon-falonni soʻra› deb eslatadi. Bas, orzular uni tamom qilganda, Alloh: ‹U senga, va uning oʻn baravari (boʻlsin)› deydi — (Paygʻambar) dedilar —. Soʻng u oʻz uyiga kiradi; shunda uning oldiga hurul-iyndan (qora koʻzli huriyalardan) ikki zavjasi (xotini) kiradi-da: ‹Seni biz uchun, bizni esa sen uchun tiriltirgan (yaratgan) Allohga hamd boʻlsin!› deydilar. (Paygʻambar) dedilar: Shunda u: ‹Menga berilgan (narsa)dek (narsa) hech kimga berilmagan› deydi», dedilar.