وَعَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ ابْكُوا فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِيعُوا فَتَبَاكَوْا فَإِنَّ أَهْلَ النَّارِ يَبْكُونَ فِي النَّارِ حَتَّى تَسِيلَ دُمُوعُهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ كَأَنَّهَا جَدَاوِلُ حَتَّى تَنْقَطِعَ الدُّمُوعُ فَتَسِيلَ الدِّمَاءُ فَتَقَرَّحَ الْعُيُونُ فَلَوْ أَنَّ سُفُنًا أُزْجِيَتْ فِيهَا لجَرَتْ» . رَوَاهُ فِي «شرح السّنة»
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Ey odamlar, yigʻlanglar! Agar yigʻlay olmasangiz, yigʻlaganday boʻlinglar. Chunki doʻzax ahli doʻzaxda shu qadar yigʻlaydilarki, koʻz yoshlari yuzlarida ariqlardek oqadi. Soʻng koʻz yoshlari tugab, qon oqa boshlaydi va koʻzlar yaralanadi. Agar unga kemalar qoʻyib yuborilsa, suzib ketardi», dedilar. Buni «Sharh as-sunna»da rivoyat qilingan.