وَعَنْ جَابِرٌ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ وَذُرِّيَّتَهُ قَالَتِ: الْمَلَائِكَةُ: يَا رَبِّ خَلَقْتَهُمْ يَأْكُلُونَ وَيَشْرَبُونَ وَيَنْكِحُونَ وَيَرْكَبُونَ فَاجْعَلْ لَهُمُ الدُّنْيَا وَلَنَا الْآخِرَةَ. قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: لَا أَجْعَلُ مَنْ خَلَقْتُهُ بيديَّ ونفخت فِيهِ مِنْ رُوحِي كَمَنْ قُلْتُ لَهُ: كُنْ فَكَانَ «. رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي» شُعَبِ الْإِيمَانِ "
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Alloh Odam va uning zurriyotini yaratgach, farishtalar: ‹Ey Robbimiz, Sen ularni yeydigan, ichadigan, uylanadigan va ulovga minadigan qilib yaratding. Bas, dunyoni ularga, oxiratni bizga qilib ber›, dedilar. Alloh taolo: ‹Men Oʻz qoʻlim bilan yaratgan va unga Oʻz ruhimdan puflagan zotni, «Boʻl!» deganim bilan boʻlib qolgan kimsaga oʻxshatmayman›, dedi», dedilar. Bayhaqiy «Shuʼab ul-iymon»da rivoyat qilgan.