وَعنهُ قا ل: بَيْنَمَا رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ يَوْمَئِذٍ يَشْتَدُّ فِي إِثْرِ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ أَمَامَهُ إِذْ سَمِعَ ضَرْبَةً بِالسَّوْطِ فَوْقَهُ وَصَوْتُ الْفَارِسِ يَقُولُ: أَقْدِمْ حَيْزُومُ. إِذْ نَظَرَ إِلَى الْمُشْرِكِ أَمَامَهُ خَرَّ مُسْتَلْقِيًا فَنَظَرَ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ قَدْ خُطِمَ أَنْفُهُ وَشُقَّ وَجْهُهُ كَضَرْبَةِ السَّوْطِ فَاخْضَرَّ ذَلِكَ أَجْمَعُ فَجَاءَ الْأَنْصَارِيُّ فَحَدَّثَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «صَدَقْتَ ذَلِكَ مِنْ مَدَدِ السَّمَاءِ الثَّالِثَةِ» فَقَتَلُوا يَوْمَئِذٍ سَبْعِينَ وَأَسَرُوا سبعين. رَوَاهُ مُسلم
Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Badr kuni boʻlganida, Rasululloh ﷺ mushriklarga qaradilar — ular ming kishi, u zotning sahobalari esa uch yuz oʻn toʻqqiz kishi edi. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ qiblaga yuzlanib, soʻng qoʻllarini choʻzdilar va Robbisiga nido qilib (yolvorib) dedilar: «Allohim! Menga vaʼda qilganingni ado et! Allohim! Menga vaʼda qilganingni keltir! Allohim! Agar islom ahlidan mana shu (oz) jamoa halok boʻlsa, yer yuzida (Senga) ibodat qilinmaydi!» U zot qiblaga yuzlanib, qoʻllarini choʻzgan holda, Robbisiga nido qilishda davom etdilar, hatto ridolari yelkalaridan tushib ketdi. Shunda Abu Bakr kelib, u zotning ridolarini olib, yelkalariga tashladi, soʻng orqa tomondan u zotni quchoqlab: «Ey Allohning Nabiysi! Robbingga shu qadar (yolvorib) nido qilishingiz yetar, albatta U senga vaʼda qilgan narsasini ado etadi», dedi. Shunda Alloh azza va jalla: {Oʻshanda sizlar Robbingizdan madad soʻrayotgan edingizlar. Bas, U sizlarga: ‹Albatta Men sizlarga ketma-ket (keladigan) ming farishta bilan madad bergumdir›, deb (duoyingizni) ijobat qildi} (Anfol 9) (oyatini) nozil qildi va Alloh u zotga farishtalar bilan madad berdi. Abu Zumayl dedi: Menga Ibn Abbos hadis aytib, dedi: Oʻsha kuni musulmonlardan bir kishi oldidagi mushriklardan bir kishini quvib, jadal yugurib borarkan, birdan tepasidan qamchining zarbasini va otliqning: «Oldinga, ey Hayzum!» deyayotgan ovozini eshitdi. Oldidagi mushrikka qarasa, u chalqancha yiqilibdi. Unga (yaqindan) qaragan edi, burni teshilgan, yuzi qamchi zarbasi kabi yorilgan va butunlay koʻkarib ketgan edi. Ansoriy (kishi) kelib, buni Rasululloh ﷺ ga aytib berdi. U zot: «Rost aytding, bu uchinchi osmon madadidandir», dedilar. Oʻsha kuni ular (musulmonlar) yetmish (kishini) oʻldirdilar va yetmish (kishini) asir oldilar. Abu Zumayl dedi: Ibn Abbos dedi: Asirlarni asir olganlaridan soʻng, Rasululloh ﷺ Abu Bakr va Umarga: «Bu asirlar haqida nima deysizlar?» dedilar. Abu Bakr: «Ey Allohning Nabiysi! Ular amakivachchalar va qarindoshlardir. Men ulardan fidya (tovon) olishingizni maʼqul koʻraman, bu biz uchun kofirlarga qarshi quvvat boʻladi, shoyad Alloh ularni islomga hidoyat qilsa», dedi. Rasululloh ﷺ: «Sen nima deysan, ey Ibn Xattob?» dedilar. Men: «Yoʻq, vallohi, ey Rasululloh, men Abu Bakr maʼqul koʻrgan narsani maʼqul koʻrmayman, balki bizga imkon berishingizni va ularning boʻyinlarini uzishimizni maʼqul koʻraman: Aliga Aqildan imkon bering, uning boʻynini uzsin; menga falonchiga — Umarning bir qarindoshiga — imkon bering, men uning boʻynini uzay; chunki bular kufr peshvolari va boshliqlaridir», dedim. Rasululloh ﷺ Abu Bakr aytgan narsani maʼqul koʻrdilar, men aytganni maʼqul koʻrmadilar. Ertasi kuni boʻlganida, men keldim — Rasululloh ﷺ va Abu Bakr oʻtirib yigʻlayotgan edilar. Men: «Ey Rasululloh! Ayting-chi, siz va doʻstingiz nima sababdan yigʻlayapsizlar? Agar yigʻi (sababini) topsam, men ham yigʻlayman, agar yigʻi topmasam, sizlarning yigʻingizga (qoʻshilib) yigʻlagan boʻlaman», dedim. Rasululloh ﷺ: «Sahobalaring menga taklif qilgan, asirlardan fidya olish (taklifi) sababli yigʻlayapman. Menga ularning azobi mana shu daraxtdan ham yaqinroq (qilib) koʻrsatildi», dedilar — Allohning Nabiysi ﷺ ga yaqin (turgan) bir daraxtni (koʻrsatib). Va Alloh azza va jalla: {Hech bir paygʻambarga toki yer yuzida (kofirlarni) butunlay yengmagunicha asirlar olish joiz emas edi} (oyatidan) toki {bas, oʻlja olgan narsalaringizdan halol-pok holda yenglar} (degan) soʻzigacha (Anfol 67-69) nozil qildi. Bas, Alloh ularga oʻljani halol qildi.