وَعَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَلَا تُرِيحُنِي مِنْ ذِي الْخَلَصَةِ؟» فَقُلْتُ: بَلَى وَكُنْتُ لَا أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَضَرَبَ يَدَهُ عَلَى صَدْرِي حَتَّى رَأَيْتُ أَثَرَ يَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ: «اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا» . قَالَ فَمَا وَقَعْتُ عَنْ فَرَسِي بَعْدُ فَانْطَلَقَ فِي مِائَةٍ وَخَمْسِينَ فَارِسًا مِنْ أحمس فحرقها بالنَّار وَكسرهَا. مُتَّفق عَلَيْهِ
(Qays, Jarirdan aytdi:) Rasululloh ﷺ menga: «Meni Zul-Xalasadan tinchitmaysanmi?» dedilar. Men: «Ha (tinchitaman)», dedim va Ahmasdan bir yuz ellik otliq bilan joʻnadim — ular ot egalari edi; men esa ot ustida (yaxshi) turolmas edim. Buni Paygʻambar ﷺga zikr qildim; u zot qoʻ llarini koʻkragimga urdilar, to men koʻkragimda qoʻ llarining izini koʻrdim, va: «Allohim, uni sobit qil, uni hidoyat qiluvchi, hidoyat topgan (qil)», dedilar. (Jarir) aytdi: Shundan keyin men hech qachon ot(ustidan) yiqilmadim. (Qays) aytdi: Zul-Xalasa Yamanda — Xasʼam va Bajila uchun — ichida ibodat qilinadigan butlar boʻ lgan bir uy edi, unga Kaʼba deyilardi. (Jarir) unga borib, uni olov bilan yoqdi va sindirdi. Jarir Yamanga kelganida, u yerda azlam (fol oʻqlari) bilan fol ochadigan bir kishi bor edi. Unga: «Rasululloh ﷺning elchisi mana shu yerda; agar u senga qodir boʻ lsa (qoʻ lga olsa), boʻ yningni uradi», deyildi. (Jarir) aytdi: U (kishi) u (oʻqlar) bilan fol ochayotgan paytda, Jarir uning ustida toʻxtab: «Albatta uni sindirasan va ‹Laa ilaaha illalloh› deb guvohlik berasan, yoki boʻ yningni uraman!» dedi. (Jarir) aytdi: U uni sindirdi va guvohlik berdi. Soʻng Jarir Ahmasdan Abu Artot deb kunyalangan bir kishini Paygʻambar ﷺga — buni xushxabar qilib yetkazish uchun — yubordi. U Paygʻambar ﷺning oldilariga kelganida: «Ey Allohning Rasuli, seni haq bilan yuborgan Zotga qasamki, men uni goʻyo qoʻtir tuyadek (qorayib) qoldirmagunimcha kelmadim», dedi. (Jarir) aytdi: Shunda Paygʻambar ﷺ Ahmasning otlari va kishilariga besh marta baraka (duosi) qildilar.