وَعَنْهُ قَالَ: إِنَّ أُمَّ مَالِكٍ كَانَتْ تُهْدِي لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي عُكَّةٍ لَهَا سَمْنًا فَيَأْتِيهَا بَنُوهَا فَيَسْأَلُونَ الْأُدُمَ وَلَيْسَ عِنْدَهُمْ شَيْءٌ فَتَعْمِدُ إِلَى الَّذِي كَانَتْ تُهْدِي فِيهِ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَجِدُ فِيهِ سَمْنًا فَمَا زَالَ يُقِيمُ لَهَا أُدُمَ بَيْتِهَا حَتَّى عَصَرَتْهُ فَأَتَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «عَصَرْتِيهَا» قَالَتْ نَعَمْ قَالَ: «لَوْ تَرَكْتِيهَا مَا زَالَ قَائِمًا» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umm Molik Nabiy ﷺ ga oʻzining bir meshchasida sariyogʻ hadya qilib turardi. Uning oʻgʻillari oldiga kelib, qatiq (sirka) soʻrashardi, holbuki ularning yonida hech narsa boʻlmasdi. Shunda u Nabiy ﷺ ga (sariyogʻ) hadya qiladigan oʻsha (mesh)ga qarardi va unda sariyogʻ topardi. Shu tariqa u uyining sirkasini taʼminlab keldi, toki u (Umm Molik) uni siqib (boʻshatib) yubormaguncha. Soʻng u Nabiy ﷺ ga keldi. U zot: «Uni siqib (boʻshatib) yubordingmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Agar uni (oʻz holiga) qoldirganingda, u doim (sariyogʻ berib) turaverardi», dedilar.