وَعَنْ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدَبٍ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَتَدَاوَلُ مِنْ قَصْعَةٍ مِنْ غُدْوَةٍ حَتَّى اللَّيْلِ يَقُومُ عَشَرَةٌ وَيَقْعُدُ عَشَرَةٌ قُلْنَا: فَمِمَّا كَانَتْ تُمَدُّ؟ قَالَ: مِنْ أَيْ شَيْءٍ تَعْجَبُ؟ مَا كَانَت تمَدّ إِلا من هَهنا وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى السَّمَاءِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَالدَّارِمِيُّ
Samura ibn Jundab (roziyallohu anhu) shunday deganlar: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga edik. Bir kosadan ertalabdan to kechgacha (ovqat) navbatma-navbat olardik: oʻ kishi turar, oʻ kishi oʻtirardi». Biz: «(Kosa) nima bilan toʻldirilardi?» deb soʻradik. U: «Nimaga taajjublanasiz? U faqat mana shu yoqdan toʻldirilardi», dedi va qoʻli bilan osmonga ishora qildi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Aloning ismi Yazid ibn Abdulloh ibn ash-Shixxiyrdir.