وَعَنْهَا قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ: «يَا عَائِشَةُ مَا أَزَالُ أَجِدُ أَلَمَ الطَّعَامِ الَّذِي أَكَلْتُ بِخَيْبَرَ وَهَذَا أَوَانُ وَجَدْتُ انْقِطَاعَ أَبهري من ذَلِك السم» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻzlari vafot etgan kasalliklarida: «Ey Oisha, men Xaybarda yegan oʻsha taomning ogʻrigʻini hamon his qilib turibman; mana, oʻsha zahar(ning taʼsiri)dan abharimning (yurakdagi katta tomirimning) uzilishini his qilayotgan paytim (yetib keldi)», deb aytib turardilar.