وَعَنْ أَبِي مُوسَى عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ: «إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَرَادَ رَحْمَةَ أُمَّةٍ مِنْ عِبَادِهِ قَبَضَ نَبِيَّهَا قَبْلَهَا فَجَعَلَهُ لَهَا فَرَطًا وَسَلَفًا بَيْنَ يَدَيْهَا وَإِذَا أَرَادَ هَلَكَةَ أُمَّةٍ عَذَّبَهَا وَنَبِيُّهَا حَيٌّ فَأَهْلَكَهَا وَهُوَ يَنْظُرُ فَأَقَرَّ عَيْنَيْهِ بِهَلَكَتِهَا حِينَ كذَّبُوه وعصَوْا أمره» . رَوَاهُ مُسلم
Abu Muso (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Alloh azza va jalla Oʻz bandalaridan boʻlgan biror ummatga rahmat qilishni iroda qilsa, ularning paygʻambarini ulardan oldin (vafot ettirib) oladi va uni ular uchun oldindan boruvchi va ular oldida (joʻnatilgan) salaf qilib qoʻyadi. Bir ummatning halokatini iroda qilsa, uni paygʻambari hayot ekan azoblaydi va u (paygʻambar buni) koʻrib turgan holida ularni halok qiladi. (Ana shunda) ular uni yolgʻonchiga chiqarib, amriga osiy boʻlganlari uchun (Alloh) ularning halokati bilan uning koʻzini quvontiradi», — dedilar.