وَعَن أبي رَافع قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِذَا تَوَضَّأَ وُضُوءَ الصَّلَاةِ حَرَّكَ خَاتَمَهُ فِي أُصْبُعه. رَوَاهُمَا الدَّارَقُطْنِيّ. وروى ابْن مَاجَه الْأَخير
Abu Rofiʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ asr namozini oʻqiganlaridan soʻng, Banu Abdulashhal huzuriga borib, magʻrib vaqti kirguncha ular bilan suhbatlashib oʻtirardilar. Abu Rofiʼ aytdi: Nabiy ﷺ magʻribga shoshilib ketayotgan edilar, biz Baqiʼ qabristoni yonidan oʻtdik. U zot: «Senga uf boʻlsin, senga uf boʻlsin!», dedilar. Bu menga ogʻir botdi va men meni nazarda tutdilar deb oʻylab, orqaga qoldim. U zot: «Senga nima boʻldi, yur!», dedilar. Men: «Bir gunoh qildimmi?», dedim. U zot: «Bu nimasi?», dedilar. Men: «Menga uf tortdingiz-ku», dedim. U zot: «Yoʻq, balki bu falonchi edi, men uni falon qavmga zakot yigʻuvchi qilib yuborgan edim, u bir chopon oʻgʻirlab olibdi. Endi unga oʻshaning oʻxshashi oloʻtdan kiydirildi», dedilar.