وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: خَرَجْنَا فِي سَفَرٍ فَأَصَابَ رجلا منا حجر فَشَجَّهُ فِي رَأسه ثمَّ احْتَلَمَ فَسَأَلَ أَصْحَابه فَقَالَ هَل تَجِدُونَ لي رخصَة فِي التَّيَمُّم فَقَالُوا مَا نجد لَك رخصَة وَأَنت تقدر على الْمَاءِ فَاغْتَسَلَ فَمَاتَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أخبر بذلك فَقَالَ قَتَلُوهُ قَتلهمْ الله أَلا سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيهِ أَن يتَيَمَّم ويعصر أَو يعصب شكّ مُوسَى عَلَى جُرْحِهِ خِرْقَةً ثُمَّ يَمْسَحَ عَلَيْهَا وَيَغْسِلَ سَائِر جسده. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ ابْنُ مَاجَهْ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاح عَن ابْن عَبَّاس
Muso ibn Abdurrahmon al-Antokiy bizga shunday dedi: Muhammad ibn Salama bizga az-Zubayr ibn Xurayqdan, u Atodan, u Jobirdan rivoyat qildi. (Jobir roziyallohu anhu) dedi: Biz bir safarga chiqdik. Bizdan bir kishiga tosh tegib, boshini yorib yubordi. Soʻng u ehtilom boʻldi. U oʻrtoqlaridan soʻrab: «Men uchun tayammum qilishga ruxsat (imkoniyat) topasizlarmi?» dedi. Ular: «Sen uchun ruxsat topmaymiz, axir sen suvni ishlatishga qodirsan», dedilar. Shunda u gʻusl qildi va vafot etdi. Biz Paygʻambar ﷺ ning huzurlariga kelganimizda, bu xabar u zotga yetkazildi. U zot: «Ular uni oʻldiribdilar, Alloh ularni oʻldirsin! Bilmagan boʻlsalar, nega soʻramadilar? Zero jaholatning shifosi soʻrashdir-ku! Unga tayammum qilib, yarasiga suv sepib (yoki — bir latta bilan bogʻlab — Muso shubha qildi) ustidan mash qilib, soʻng tanasining qolgan qismini yuvishning oʻzi kifoya qilardi», dedilar.