عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَرَأَ (وَالنَّجْمِ) فَسَجَدَ فِيهَا وَسَجَدَ مَنْ كَانَ مَعَهُ غَيْرَ أَنَّ شَيْخًا مِنْ قُرَيْشٍ أَخَذَ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى جَبْهَتِهِ وَقَالَ: يَكْفِينِي هَذَا. قَالَ عَبْدُ اللَّهِ: فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا. وَزَادَ الْبُخَارِيُّ فِي رِوَايَةٍ: وَهُوَ أُمَيَّةُ بْنُ خلف
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: (Nabiy ﷺ) {Vannajm} (surasini) oʻqib, unda sajda qildilar, u zot bilan birga boʻlganlar ham sajda qildilar. Faqat bir chol bir hovuch shagʻal yoki tuproq olib, uni peshanasiga koʻtardi-da: «Menga shu kifoya», dedi. Abdulloh dedi: Men uni keyinchalik kofir holda oʻldirilganini koʻrdim.