وَعَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَ: ثَلَاثُ سَاعَاتٍ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ينهانا أَن نصلي فِيهِنَّ أَو نَقْبُرَ فِيهِنَّ مَوْتَانَا: حِينَ تَطْلُعُ الشَّمْسُ بَازِغَةً حَتَّى تَرْتَفِعَ وَحِينَ يَقُومُ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ حَتَّى تَمِيلَ الشَّمْسُ وَحِينَ تَضَيَّفُ الشَّمْسُ لِلْغُرُوبِ حَتَّى تغرب. رَوَاهُ مُسلم
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Uch payt bor ediki, Rasululloh ﷺ bizni shu paytlarda namoz oʻqishimizdan yoki oʻliklarimizni dafn etishimizdan qaytarar edilar: quyosh nur sochib chiqayotgan paytdan to u koʻtarilgunicha; tik tushlik chogʻida quyosh osmon oʻrtasida turgan paytdan to u ogʻgunicha; quyosh botishga moyil boʻlgan paytdan to u botgunicha», dedi — yoki u aytganidek.