وَعَن جُبَير بن مطعم أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَا بَنِي عَبْدَ مَنَافٍ لَا تَمْنَعُوا أَحَدًا طَافَ بِهَذَا الْبَيْتِ وَصَلَّى آيَةً سَاعَةَ شَاءَ مِنْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Jubayr ibn Mutʼim (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Ey Abdu Manof oʻgʻillari! Kechasi yoki kunduzi xohlagan soatda bu Baytni tavof qilgan va namoz oʻqigan hech kimni man qilmanglar», dedilar. Bu bobda Ibn Abbos va Abu Zardan ham (hadis) bor. Abu Iso aytdi: Jubayr ibn Mutʼimning hadisi hasan sahihdir. Buni Abdulloh ibn Abu Najih ham Abdulloh ibn Bobahdan rivoyat qilgan. Makkada asrdan keyin va subhdan keyin namoz oʻqish haqida ilm ahli ixtilof qilganlar. Baʼzilari: ‹Asrdan keyin va subhdan keyin namoz oʻqish va tavof qilishda zarar yoʻq›, deganlar. Bu Shofiʼiy, Ahmad va Ishoqning soʻzi boʻlib, ular Nabiy ﷺning shu hadisi bilan dalil keltirganlar. Baʼzilari esa: ‹Asrdan keyin tavof qilsa, quyosh botguncha namoz oʻqimaydi; subh namozidan keyin tavof qilsa ham, quyosh chiqquncha namoz oʻqimaydi›, deganlar. Ular Umarning subh namozidan keyin tavof qilib, namoz oʻqimagani, Makkadan chiqib Ziy Tuvoga tushgancha (kutib), quyosh chiqqanidan soʻng namoz oʻqigani haqidagi hadisi bilan dalil keltirganlar. Bu Sufyon as-Savriy va Molik ibn Anasning soʻzidir.