وَعَنْ ثَوْبَانَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " ثَلَاثٌ لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَفْعَلَهُنَّ: لَا يَؤُمَّنَّ رَجُلٌ قَوْمًا فَيَخُصَّ نَفْسَهُ بِالدُّعَاءِ دُونَهُمْ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ خَانَهُمْ. وَلَا يَنْظُرْ فِي قَعْرِ بَيْتٍ قَبْلَ أَنْ يَسْتَأْذِنَ فَإِنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ خَانَهُمْ وَلَا يُصَلِّ وَهُوَ حَقِنٌ حَتَّى يَتَخَفَّفَ ". رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وللترمذي نَحوه
Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Uch (ish) borki, hech kimga ularni qilish halol emas: kishi bir qavmga imomlik qilib, ularni qoldirib, duoni faqat oʻziga xos qilishi — agar shunday qilsa, ularga xiyonat qilibdi; ruxsat soʻrashdan oldin uyning ichiga (tubiga) qarashi — agar shunday qilsa, (uyga) kirgan (hisoblanadi); va hojati qistab turganida, toki yengillashmaguncha, namoz oʻqishi», — dedilar.