وَعَنْ أَنَسٍ قَالَ: صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ: أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي إِمَامُكُمْ فَلَا تَسْبِقُونِي بِالرُّكُوعِ وَلَا بِالسُّجُودِ وَلَا بِالْقِيَامِ وَلَا بِالِانْصِرَافِ: فَإِنِّي أَرَاكُمْ أَمَامِي وَمن خَلْفي ". رَوَاهُ مُسلم
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Rasululloh ﷺ bizga (imom boʻlib) namoz oʻqib berdilar. Namozni tugatgach, yuzlarini bizga oʻgirib: «Ey odamlar! Men sizning imomingizman, shuning uchun rukuʼda ham, sajdada ham, qiyomda ham, (namozdan) chiqishda ham mendan oʻzib ketmangiz, chunki men sizlarni oldimdan ham, ortimdan ham koʻrib turaman», — dedilar. Soʻng: «Muhammadning joni Qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, agar men koʻrgan narsani koʻrganingizda, oz kular, koʻp yigʻlardingiz», — dedilar. Ular: «Nimani koʻrdingiz, yo Rasululloh?» — dedilar. U: «Jannat va doʻzaxni koʻrdim», — dedilar.