وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا: أَنَّ رَجُلًا سَأَلَهُ فَقَالَ: إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ أُدْرِكُ الصَّلَاةَ فِي الْمَسْجِدِ مَعَ الْإِمَامِ أَفَأُصَلِّي مَعَهُ؟ قَالَ لَهُ: نَعَمْ قَالَ الرجل: أَيَّتهمَا أجعَل صَلَاتي؟ قَالَ عُمَرَ: وَذَلِكَ إِلَيْكَ؟ إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يَجْعَلُ أَيَّتَهُمَا شَاءَ. رَوَاهُ مَالِكٌ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi undan soʻrab: «Men uyimda namoz oʻqiyman, soʻngra masjidda imom bilan namozga ulgurib qolaman. U bilan (yana) oʻqiyveraymi?» dedi. U: «Ha», dedi. Haligi kishi: «Qay birini (asosiy) namozim deb hisoblay?» dedi. Ibn Umar: «Bu sening ixtiyoringdami? Bu faqat Alloh azza va jallaning ixtiyorida; U qay birini xohlasa, (asosiy) qilib qoʻyadi», dedi. Molik rivoyat qilgan.