وَعَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ. قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: " مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ ثُمَّ يُصَلِّي ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ إِلَّا غَفَرَ الله لَهُ ثمَّ قَرَأَ هَذِه الاية: (وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذكرُوا الله فاستغفروا لذنوبهم) رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ إِلَّا أَنَّ ابْنَ مَاجَه لم يذكر الْآيَة
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men shunday kishi edimki, Rasululloh ﷺdan bir hadis eshitsam, Alloh xohlagan narsa bilan menga undan foyda berardi. Ammo u zotning sahobalaridan bir kishi menga (hadis) soʻzlaganida, men undan qasam ichishini soʻrar, u menga qasam ichgach, uni tasdiqlardim. Menga Abu Bakr soʻzladi — Abu Bakr esa rost dedi — u: ‹Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: ‹Qaysi bir kishi bir gunoh qilsa, soʻng turib tahorat olsa, soʻng namoz oʻqisa, soʻng Allohdan magʻfirat soʻrasa, Alloh albatta uni magʻfirat qiladi›, dedi». Soʻng u (Ali) ushbu oyatni oʻqidi: {Va ular fohisha ish qilib qoʻyganlarida yoki oʻzlariga zulm qilganlarida Allohni eslab, gunohlari uchun magʻfirat soʻraydilar — Allohdan boshqa kim ham gunohlarni magʻfirat qiladi? — va ular qilgan ishlarini bila turib unda davom etmaydilar} (Oli Imron 135). (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Ibn Masʼud, Abu Dardo, Anas, Abu Umoma, Muoz, Vosila va Abul Yasar — ismi Kaʼb ibn Amr — dan ham (rivoyatlar) bor. Abu Iso aytdi: Alining hadisi hasan hadis boʻlib, biz uni faqat shu yoʻldan — Usmon ibn al-Mugʻiyraning hadisidan bilamiz. Undan Shuʼba va boshqa bir necha kishi rivoyat qilib, Abu Avonaning hadisi kabi marfuʼ (Nabiyga ulagan) holda keltirdilar. Sufyon as-Savriy va Misʼar esa uni mavquf qilib, Nabiy ﷺga ulamadilar. Misʼardan bu hadis marfuʼ holda ham rivoyat qilingan. Asmo ibn al-Hakamdan shu (hadis)dan boshqa marfuʼ hadisni bilmaymiz.