عَن جُنْدُب بن عبد الله قَالَ: شَهِدْتُ الْأَضْحَى يَوْمَ النَّحْرِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَعْدُ أَن صلى وَفرغ من صلَاته وَسلم فَإِذا هُوَ يرى لَحْمَ أَضَاحِيٍّ قَدْ ذُبِحَتْ قَبْلَ أَنْ يَفْرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ فَقَالَ: «مَنْ كَانَ ذَبَحَ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ أَوْ نُصَلِّيَ فَلْيَذْبَحْ مَكَانَهَا أُخْرَى» . وَفِي رِوَايَةٍ: قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ النَّحْرِ ثُمَّ خَطَبَ ثُمَّ ذَبَحَ وَقَالَ: «مَنْ كَانَ ذَبَحَ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ فَلْيَذْبَحْ أُخْرَى مَكَانَهَا وَمَنْ لَمْ يَذْبَحْ فليذبح باسم الله»
Jundab ibn Sufyon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ bilan birga Qurbon (hayitida) hozir boʻldim. U zot namozni oʻqib boʻlib, namozdan farigʻ boʻlgach salom berdilar. Shunda u zot, oʻzlari namozni tugatmaslaridan oldin soʻyilgan qurbonlik goʻshtlarini koʻrib qoldilar va: «Kimki namoz oʻqishimizdan oldin oʻz qurbonligini soʻygan boʻlsa, uning oʻrniga boshqasini soʻysin. Kimki hali soʻymagan boʻlsa, Allohning nomi bilan soʻysin», — dedilar.