وَعَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «عُرِضَتْ عَلَيَّ أُجُورُ أُمَّتِي حَتَّى الْقَذَاةُ يُخْرِجُهَا الرَّجُلُ مِنَ الْمَسْجِدِ وَعُرِضَتْ عَلَيَّ ذُنُوبُ أُمَّتِي فَلَمْ أَرَ ذَنْبًا أَعْظَمَ مِنْ سُورَةٍ مِنَ الْقُرْآنِ أَوْ آيَةٍ أُوتِيهَا رَجُلٌ ثُمَّ نَسِيَهَا» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُد
Abdulvahhob ibn Abdulhakam al-Xazzoz bizga hadis aytib, Abdulmajid ibn Abdulaziz ibn Abu Ravvod bizga xabar berib, u Ibn Jurayjdan, u Muttalib ibn Abdulloh ibn Hantabdan, u Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U: «Rasululloh ﷺ shunday dedilar: ‹Menga ummatimning ajrlari koʻrsatildi, hatto kishi masjiddan chiqarib tashlaydigan xas-choʻp (ajri) ham. Va menga ummatimning gunohlari koʻrsatildi, men Qurʼondan biror sura yoki kishiga berilgan, soʻng uni unutib qoʻygani gunohidan ulkanroq gunohni koʻrmadim›» dedi.