وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَفْتِحُ الصَّلَاةَ بِالتَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ بِ (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ) وَكَانَ إِذَا رَكَعَ لَمْ يُشْخِصْ رَأْسَهُ وَلَمْ يُصَوِّبْهُ وَلَكِنْ بَيْنَ ذَلِكَ وَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ لَمْ يَسْجُدْ حَتَّى يَسْتَوِيَ قَائِمًا وَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ السَّجْدَةِ لَمْ يَسْجُدْ حَتَّى يَسْتَوِيَ جَالِسًا وَكَانَ يَقُولُ فِي كُلِّ رَكْعَتَيْنِ التَّحِيَّةَ وَكَانَ يَفْرِشُ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَيَنْصِبُ رِجْلَهُ الْيُمْنَى وَكَانَ يَنْهَى عَنْ عُقْبَةِ الشَّيْطَانِ وَيَنْهَى أَنْ يَفْتَرِشَ الرَّجُلُ ذِرَاعَيْهِ افْتِرَاشَ السَّبُعِ وَكَانَ يخْتم الصَّلَاة بِالتَّسْلِيمِ. رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ namozni takbir bilan, qiroatni esa {Alhamdu lillohi robbil-olamiyn} (Olamlar Robbi Allohga hamd boʻlsin) bilan boshlar edilar. Rukuʼ qilganlarida boshlarini (yuqoriga) koʻtarmas, (pastga) egmas, balki ular orasida (tekis) tutar edilar. Rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida tik turib rostlanmaguncha sajdaga bormas edilar. Sajdadan boshlarini koʻtarganlarida tik oʻtirib rostlanmaguncha (ikkinchi) sajdaga bormas edilar. Har ikki rakaʼatda tahiyyatni (tashahhud) aytar edilar. Chap oyoqlarini (yerga) yozib, oʻng oyoqlarini tikka qoʻyar edilar. Shaytonning oʻtirishidan (tovonlar ustiga oʻtirishdan) qaytarar va kishining qoʻllarini yirtqich hayvon yozganidek yoyib (sajda qilishi)dan qaytarar edilar. Namozni salom bilan tugatar edilar», dedi. Ibn Numayrning Abu Xoliddan qilgan rivoyatida: «Shaytonning tovonidan (tovon ustiga oʻtirishdan) qaytarar edilar», deyilgan.