وَعَنِ الْفَضْلِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الصَّلَاةُ مَثْنَى مثنى تشهد فِي كل رَكْعَتَيْنِ وَتَخَشُّعٌ وَتَضَرُّعٌ وَتَمَسْكُنٌ ثُمَّ تُقْنِعُ يَدَيْكَ يَقُول ك تَرْفَعُهُمَا إِلَى رَبِّكَ مُسْتَقْبِلًا بِبُطُونِهِمَا وَجْهَكَ وَتَقُولُ يَا رَبِّ يَا رَبِّ وَمَنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَهُوَ كَذَا وَكَذَا» . وَفِي رِوَايَةٍ: «فَهُوَ خداج» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Fazl ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Namoz ikki-ikki (rakaatdan)dir, har ikki rakaatda tashahhud oʻtirasan, xushuʼ qilasan, tazarruʼ (zorlanish) qilasan, miskinlik (kamtarlik) izhor qilasan va qoʻllaringni koʻtarasan» — ravi aytdi: ularni Robbingga koʻtarasan — «ichki (kaftli) tomonlarini yuzingga qaratgan holda hamda ‹Yo Rabbi, yo Rabbi› deysan. Kim shu (amal)ni qilmasa, u shunday va shundaydir», dedilar. Abu Iso aytdi: Ibn Muborakdan boshqasi bu hadisda: «Kim shu (amal)ni qilmasa, u (namoz) nuqsonlidir», dedi. Abu Iso aytdi: Men Muhammad ibn Ismoilning (Buxoriyning) shunday deyayotganini eshitdim: Shuʼba bu hadisni Abdurobbih ibn Saiddan rivoyat qilib, bir necha joyda xato qildi: «Anas ibn Abu Anasdan» dedi, holbuki u Imron ibn Abu Anasdir; va «Abdulloh ibn Horisdan» dedi, holbuki u Abdulloh ibn Nofeʼ ibn Amyodan, u Robiʼa ibn Horisdan (rivoyat qilgan)dir. Shuʼba yana: «Abdulloh ibn Horisdan, u Muttolibdan, u Paygʻambar ﷺdan» dedi, holbuki u Robiʼa ibn Horis ibn Abdulmuttolibdan, u Fazl ibn Abbosdan, u Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qilgan)dir. Muhammad aytdi: Lays ibn Saʼdning hadisi, yaʼni Shuʼbaning hadisidan sahihroqdir.