وَعَنْ أَبِي مُوسَى الْأَشْعَرِيِّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا صَلَّيْتُمْ فَأَقِيمُوا صُفُوفَكُمْ ثُمَّ لِيَؤُمَّكُمْ أَحَدُكُمْ فَإِذَا كَبَّرَ فكبروا وَإِذ قَالَ (غير المغضوب عَلَيْهِم وَلَا الضَّالّين) فَقُولُوا آمِينَ يُجِبْكُمُ اللَّهُ فَإِذَا كَبَّرَ وَرَكَعَ فَكَبِّرُوا وَارْكَعُوا فَإِنَّ الْإِمَامَ يَرْكَعُ قَبْلَكُمْ وَيَرْفَعُ قبلكُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فَتِلْكَ بِتِلْكَ» قَالَ: «وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ يسمع الله لكم» . رَوَاهُ مُسلم وَفِي رِوَايَةٍ لَهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَقَتَادَةَ: «وَإِذا قَرَأَ فأنصتوا»
Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Abu Muso al-Ashʼariy bilan birga namoz oʻqidim. Qaʼda (oʻtirish) vaqti boʻlganda, qavmdan bir kishi: ‹Namoz birr (yaxshilik) va zakot bilan barqaror qilindi›, dedi. Abu Muso namozni tugatib salom berib, (qavmga) yuzlandi-da: ‹Qaysingiz falon-falon soʻzni aytdi?› dedi. Qavm jim qoldi. Soʻng yana: ‹Qaysingiz falon-falon soʻzni aytdi?› dedi. Qavm jim qoldi. Shunda: ‹Ehtimol, ey Hitton, buni sen aytgandirsan?› dedi. (Hitton): ‹Men aytganim yoʻq, men buning uchun sizning meni koyishingizdan qoʻrqdim›, dedi. Qavmdan bir kishi: ‹Men aytdim, men bilan faqat yaxshilikni koʻzladim›, dedi. Shunda Abu Muso dedi: ‹Siz namozingizda nima deyishni bilmaysizmi? Rasululloh ﷺ bizga xutba qilib, bizga sunnatimizni bayon qildilar va bizga namozimizni oʻrgatdilar. U zot dedilar: ‹Namoz oʻqiganingizda, saflaringizni toʻgʻrilang, soʻng biringiz sizga imom boʻlsin. U takbir aytsa, takbir ayting; u {gʻazabga uchraganlarning ham, adashganlarning ham (yoʻliga) emas} (Fotiha 7) deganda, ‹Omin› deng — Alloh sizga ijobat qiladi. U takbir aytib rukuʼga ketsa, takbir aytib rukuʼga keting, chunki imom sizdan oldin rukuʼga ketadi va sizdan oldin (boshini) koʻtaradi›. Soʻng Rasululloh ﷺ: ‹Mana shu mana shunga (badal boʻladi). U ‹Samiʼallohu liman hamidah› deganda, ‹Allohumma rabbano lakal-hamd› deng — Alloh sizni eshitadi. Chunki Alloh tabaroka va taolo oʻz nabiysi ﷺ tili bilan ‹Samiʼallohu liman hamidah› dedi. U takbir aytib sajdaga ketsa, takbir aytib sajdaga keting, chunki imom sizdan oldin sajdaga ketadi va sizdan oldin koʻtariladi›, dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ: ‹Mana shu mana shunga (badal boʻladi). Qaʼda (oʻtirish) vaqti boʻlganda, biringizning birinchi soʻzi: ‹At-tahiyyotut-toyyibotus-salavotu lillah. Assalomu alayka ayyuhan-nabiyyu va rahmatullohi va barakotuh. Assalomu alayno va alo ibodillohis-solihin. Ash-hadu an lo ilaha illalloh va ash-hadu anna Muhammadan abduhu va rasuluh› boʻlsin›, dedilar›».