وَعَن عَامر الرام قَالَ: ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْأَسْقَامَ فَقَالَ: «إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا أَصَابَهُ السقم ثمَّ أَعْفَاهُ الله مِنْهُ كَانَ كَفَّارَةً لِمَا مَضَى مِنْ ذُنُوبِهِ وَمَوْعِظَةً لَهُ فِيمَا يَسْتَقْبِلُ. وَإِنَّ الْمُنَافِقَ إِذَا مرض ثمَّ أعفي كَانَ كالبعير عَقَلَهُ أَهْلُهُ ثُمَّ أَرْسَلُوهُ فَلَمْ يَدْرِ لِمَ عقلوه وَلم يدر لم أَرْسَلُوهُ» . فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْأَسْقَامُ؟ وَاللَّهِ مَا مَرِضْتُ قَطُّ فَقَالَ: «قُمْ عَنَّا فلست منا» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Abdulloh ibn Muhammad an-Nufayliy bizga Muhammad ibn Salamadan, u Muhammad ibn Ishoqdan rivoyat qilib aytdiki: Menga Shom ahlidan boʻlgan, Abu Manzur deyiluvchi bir kishi oʻz amakisidan rivoyat qilib aytdi: Menga amakim Xuzrning ukasi Omir ar-Romdan rivoyat qilib aytdi — Abu Dovud aytdi: an-Nufayliy: «U Xuzrdir, lekin u shunday aytdi», dedi — u (Omir ar-Rom) aytdi: Men oʻz yurtimizda edim, shu payt bizning oldimizda bayroqlar va alamlar koʻtarildi. Men: «Bu nima?» dedim. Ular: «Bu Rasululloh ﷺning bayrogʻidir», dedilar. Bas, men u zotning oldilariga bordim, u zot bir daraxtning tagida edilar, u zotga choyshab toʻshalgan, u zot uning ustida oʻtirgan edilar va atroflariga sahobalari toʻplangan edi. Men ham ularning yoniga oʻtirdim. Bas, Rasululloh ﷺ kasalliklarni zikr qilib, dedilar: «Albatta moʻmin kishiga kasallik yetib, soʻng Alloh uni undan xalos qilsa, bu uning oʻtgan gunohlariga kafforat va kelajagi uchun unga mavʼiza boʻladi. Munofiq esa kasal boʻlib, soʻng undan xalos boʻlsa, u xuddi egalari bogʻlab qoʻyib, soʻng boʻshatib yuborgan, ammo oʻzini nega bogʻlaganlarini ham, nega boʻshatganlarini ham bilmagan tuyaga oʻxshaydi». Shunda u zotning atrofidagilardan bir kishi: «Yo Rasululloh, kasalliklar nima oʻzi? Vallohi, men hech qachon kasal boʻlmaganman», dedi. Bas, Rasululloh ﷺ: «Bizdan turib ket, sen bizdan emassan», dedilar. Biz u zotning huzurlarida turganimizda, ustida choyshabi, qoʻlida esa biror narsa oʻralgan bir kishi keldi va: «Yo Rasululloh, men sizni koʻrganimda, sizning oldingizga keldim, yoʻlda bir daraxtzordan oʻtdim, undan qush bolalarining ovozlarini eshitib, ularni olib, choyshabimga soldim. Shunda onalari kelib, boshim atrofida aylana boshladi. Men ularni unga (koʻrsatib) ochib qoʻygan edim, u (ona qush) ular bilan birga ularning ustiga tushdi. Men ularni choyshabimga oʻrab oldim, mana ular men bilan birga», dedi. U zot: «Ularni qoʻyib yubor», dedilar. Bas, men ularni qoʻyib yubordim, onalari esa faqat ularga yopishib turishni istab, ulardan ketmadi. Shunda Rasululloh ﷺ sahobalariga: «Bu qush bolalari onasining oʻz bolalariga boʻlgan rahm-shafqatidan taajjublanyapsizlarmi?» dedilar. Ular: «Ha, yo Rasululloh», dedilar. U zot: «Meni haq bilan (Paygʻambar qilib) yuborgan Zotga qasamki, Alloh oʻz bandalariga bu qush bolalari onasining oʻz bolalariga boʻlganidan ham koʻra mehribonroqdir. Ularni qaytarib olib bor, onalari bilan birga, ularni olgan joyingga qoʻy», dedilar. Bas, u ularni qaytarib olib bordi.