وَعَن أنس قَالَ: دخل النَّبِي عَلَى شَابٍّ وَهُوَ فِي الْمَوْتِ فَقَالَ: «كَيْفَ تجدك؟» قَالَ: أرجوالله يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنِّي أَخَافُ ذُنُوبِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا يَجْتَمِعَانِ فِي قَلْبِ عَبْدٍ فِي مِثْلِ هَذَا الْمَوْطِنِ إِلَّا أَعْطَاهُ اللَّهُ مَا يَرْجُو وَآمَنَهُ مِمَّا يَخَافُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ هَذَا حَدِيث غَرِيب
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ jon berayotgan bir yigitning oldiga kirib: «Oʻzingni qanday his qilyapsan?» dedilar. U: «Vallohi, ey Rasululloh, men Allohdan umidvorman va gunohlarimdan qoʻrqyapman», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Bunday holatda bir bandaning qalbida bu ikkisi (umid bilan qoʻrquv) jamlansa, albatta, Alloh unga umid qilgan narsasini ato etadi va qoʻrqqan narsasidan omon qiladi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir. Baʼzilar bu hadisni Sobitdan, u Nabiy ﷺdan mursal tarzda rivoyat qilganlar.