وَعَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ قَالَ: أَخْبَرَنِي رَجُلَانِ أَنَّهُمَا أَتَيَا النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ وَهُوَ يُقَسِّمُ الصَّدَقَةَ فَسَأَلَاهُ مِنْهَا فَرَفَعَ فِينَا النَّظَرَ وَخَفَضَهُ فَرَآنَا جَلْدَيْنِ فَقَالَ: «إِنْ شِئْتُمَا أَعْطَيْتُكُمَا وَلَا حَظَّ فِيهَا لِغَنِيٍّ وَلَا لِقَوِيٍّ مكتسب» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد وَالنَّسَائِيّ
Ubaydulloh ibn Adiy ibn al-Xiyor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Menga ikki kishi xabar berdiki, ular Vidolashuv hajida Nabiy ﷺ huzurlariga keldilar, u zot esa sadaqani taqsimlayotgan edilar. Bas, ular u zotdan undan (sadaqadan) soʻradilar. U zot bizga nazar (koʻzlarini) koʻtarib, soʻng pasaytirdilar va bizni baquvvat (yigitlar) koʻrdilar-da: «Agar xohlasangiz beraman, (lekin) unda na boyga va na ishlab topishga qodir kuchli kishiga nasiba bordir», dedilar.