وَعَنْ عَائِشَةَ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ رَجُلًا عَلَى سَرِيَّةٍ وَكَانَ يَقْرَأُ لأَصْحَابه فِي صلَاتهم فيختم ب (قل هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ) فَلَمَّا رَجَعُوا ذَكَرُوا ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «سَلُوهُ لِأَيِّ شَيْءٍ يَصْنَعُ ذَلِكَ» فَسَأَلُوهُ فَقَالَ لِأَنَّهَا صفة الرَّحْمَن وَأَنا أحب أَن أَقرَأ بِهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَخْبِرُوهُ أَن الله يُحِبهُ»
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki,) Paygʻambar ﷺ bir kishini bir sariyya (qoʻshin)ga (amir qilib) yubordilar. U oʻz namozida sahobalariga (Qurʼon) qiroat qilar va uni ‹Qul huvallohu ahad› (Ixlos surasi, 1-oyat) bilan tugatardi. Ular qaytganlarida, buni Paygʻambar ﷺga zikr qildilar. U zot: «Undan soʻranglar-chi, nima uchun shunday qiladi?» dedilar. Ular undan soʻradilar. U: «Chunki u (sura) — Rahmonning sifati; va men uni qiroat qilishni yaxshi koʻraman», dedi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Unga xabar beringlarki, Alloh uni sevadi», dedilar.