وَعَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ: كُنَّا بِحِمْصَ فَقَرَأَ ابْنُ مَسْعُودٍ سُورَةَ يُوسُفَ فَقَالَ رَجُلٌ: مَا هَكَذَا أُنْزِلَتْ. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ: وَاللَّهِ لَقَرَأْتُهَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَحْسَنْتَ» فَبَيْنَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ وَجَدَ مِنْهُ رِيحَ الْخَمْرِ فَقَالَ: أَتَشْرَبُ الْخَمْرَ وَتُكَذِّبُ بِالْكِتَابِ؟ فَضَرَبَهُ الْحَد
(Alqama aytdi:) Biz Himsda edik; Ibn Masʼud Yusuf surasini oʻqidi. Bir kishi: «(Bu sura) mana shunday nozil boʻ lmagan», dedi. (Ibn Masʼud): «Men uni Rasululloh ﷺga (shu tarzda) oʻqiganimda, u zot: ‹Goʻzal (oʻqiding)› degan edilar», dedi va undan (oʻ sha kishidan) xamr (aroq) hidini sezdi. Shunda (Ibn Masʼud): «Sen Allohning Kitobini yolgʻonga chiqarishni va xamr ichishni (bir vaqtda) jamlamoqchimisan?» dedi va unga hadd (jazo) urdi.